یه تبلیغاتچی معروف

شانزده دلیل برای این که «میوه فروش» شدن به جای «مهندس نرم افزار» شدن! 

1- عدم وجود گارانتی: بعد از فروش نرم افزار باید آن را گارنتی کنی. برخلاف بسیاری از مشاغل که شما بابت 

گارانتی پول اضافه می گیرد و نزد خود نگه می دارید، در نرم افزار بر عکس عمل می شود و این کارفرمای شماست که از شما تضمین (درصدی از قرارداد، چک تضمین، سفته و یا ضمانت نامه بانکی یا همه مواد) می گیرد. در حالیکه میوه فروشی گارانتی ندارد، جنس فروخته شده پس گرفته نمی شود. 

2- بازه کوتاه زمان فروش: یک پروژه نرم افزاری ماهها طول می کشد و باعث فرسایش نیروی کار می شود در حالیکه در میوه فروشی، صبح زود بار میوه و سبزی می آوری، حداکثر تا ظهر سبزی ها تمام می شود، میوه ها هم، بسته به محیط شما، در مدت زمان کوتاهی فروش می روند و شما بازهم بار جدیدی می آورید. 

3- تغییر نیاز ندارید: رایج است که نیازهای مشتری تازه زمانی آشکار می شود که شما نرم افزار را فروخته اید و مشتری متوقع است که در چارچوب همان قرارداد تغییرات اعمال شود، حتی اگر ماهیت تغییر کند. اما در میوه فروشی، خریدار که از مغازه خارج شد شما دیگر مسؤولیتی ندارید، اگر تصمیمش عوض شد، شما نگران نیستید، یک کالای جدید به وی می فروشید. 

۴- عدم محصول ارجاعی: در نرم افزار اگر محصول شما کار نکرد و یا قدیمی شد مشتری یا ارجاع می دهد و یا دیگر سراغش نمی آید، در میوه فروشی شما میوه سالم را به مردم به قیمت گران، میوه نیمه خراب را ارزان تر به مردم کم درآمد تر و احتمالا میوه کاملا خراب را به آبمیوه فروشی ها و نمی دانم لواشک سازی ها می فروشید! 

۵-واسطه گری به جای تولید: در میوه فروشی شما محلی برای عرضه کالای دیگران هستید، معمولا افزایش قیمت بین میدان میوه و تره بار با مغازه شما چند برابراست . اما در نرم افزار شما تولید می کنید و دردسر های آن را دارید تازه در انتها و پس از کسر انواع مالیات و بیمه هزینه تولید را در بیاورید خیلی هنر کرده اید! 

۶-مدیریت نیروی انسانی، خیر! : شما در شرکت نرم افزاری با نیروی لوس و نازک نارنجی کارشناس سروکار دارید که کافی است یک کم ناراحت شود، هوس کانادا به سرش می زند، اما در میوه فروشی یکی دو کارگر از برادران افغانی می گیرید، مثل ساعت برای شما کار می کنند و غر که نمی زنند هیچ با همه سختی ها هم می سازند. 

۷-فصلی بودن کار، تعطیل: در تولید و فروش نرم افزار شما وابسته به زمان هستید، برای مثال دولتی ها معمولا در ماه های خاصی خرید بیشتری می کنند، یا در فروردین و اردیبهشت شما با افت فروش مواجه می شوید، اما در میوه فروشی هر فصلی میوه خودش را دارد و شما آن را می آورید، هر میوه ای هم طرفدار خاص خودش را دارد و شما تقریبا در همه سال فروش خود را یکنواخت خواهید داشت. شب عید ها هم که جای خودش را دارد و شما پوست خلایق را حسابی خواهید کند. 

۸- بازار دائمی: نرم افزاری ها مانند یک کارگر ساختمانی هستند، باید ساختمانی ساخته شود تا به آنان نیاز باشد، وقتی بودجه IT کشور صفر شود که نمی توان پروژه ای تعریف کرد که نرم افزاری روی آن کار کند، چون هنوز از دیدگاه اغلب تصمیم گیرندگان ما، نرم افزار یک کار تشریفاتی است. اما میوه فروشی نیاز روز مردم است، همه هر روز خرید خودشان را دارد، وضع مردم بد هم بشود باز هم مهمانی می آید که شما وادار شوید حتما میوه خوب بخرید. 

۹-درهم است: در نرم افزار شما قاصر هستید از اینکه به یک مشتری بفهمانید نرم افزار با نرم افزار متفاوت است. چون با یک چیز انتزاعی طرف است، بین نرم افزاری حسابداری 5 هزارتومانی با حسابداری 10 میلیون تومانی فرقی قائل نیست. در حالیکه در میوه فروشی ، مشتری تفاوت سیب با سیب را در می یابد و اگر دنبال کیفیت خوب است پولش را هم می پردازد. 

۱۰- شما فقط میوه را می فروشید: در نرم افزار وقتی شما نرم افزاری عرضه می کنید، داستان عرضه خدمات پس از فروش شروع می شود، آموزش کاربران بعضا واقعا تعطیل! تبدیل اطلاعات و انتقال آنها از سیستم قدیمی به جدید، عرضه سخت افزار، نگرانی از کارکردن نرم افزار روی هر نوع سخت افزار آشغالی که مشتری به شما می دهد و ... اما در میوه فروشی، شما فقط میوه را می فروشید اینکه هندوانه را چطور می خورند، گیلاس را چطور؟ اینکه آیا مشتری ظرف مناسبی برای نگهداری میوه دارد و یا خیر نیز به شما ربطی ندارد. 

۱۱- یک بار برای همیشه، هرگز: نرم افزار را که می فروشید مشتری توقع دارد این نرم افزار مادام العمر باشد برایش ، به سادگی حاضر نیست قرارداد پشتیبانی و ارتقاء نرم افزار ببندد، اما همه می دانیم که یک میوه را برای همه سال نمی توان نگه داشت، خورده می شود بالاخره! باید میوه جدیدی خرید! 

۱۲- باگ: خرابی میوه نگرانی ندارد، روشهای نگهداری میوه معلوم است و اگر شما یک کم تجربه پیدا کنید می توانید به سادگی آن را نگهداری کنید، اما در نرم افزار آنقدر مشکلات متعدد و متفاوت پیش می آید که شما گیج می شوید که این خطا از کجاست و راه حلش چطور است؟ مناطق بحرانی ، آنقدر خطایابی را سخت می کنند که شما نیاز به فاز مجزایی برای آن پیدا می کنید و هزینه زیادی برای هر خطا می پردازید، تازه تضمینی وجود ندارد که همه خطا ها را پیدا کرده باشید و روز تحویل به مشتری، جلوی چشم وی، آنقدر سیستم خطا می دهد که شما آب می شوید و زمین می روید. 

۱۳-آن که خربزه می خورد پای لرزش می نشیند: شما مسؤول نحوه استفاده مشتری از میوه نیستید، مهم نیست برایتان که در عزا بخورند یا در عروسی، مهم نیست که به طرف نمی سازد یا می سازد. اما در نرم افزار، کافی است از نرم افزار شما سوء استفاده شود، نمی دانم چرا یقه شما را می گیرند که چرا از طریق نرم افزار شما به ما آسیب وارد شد، چرا هک شد، چرا ....؟ 

1۴-دوره بازپرداخت سریع: در میوه فروشی به محض فروش میوه پولتان را می گیرید، اما در نرم افزار تازه پروژه را که تحویل دادید و صورتجلسه کردید، باید بدوید به دنبال پولتان، آنقدر این پول دادن دیر و تکه تکه می شود که به نوش داروی پس از مرگ سهراب می ماند، به شکلی که بعضی وقت ها بی خیال پولتان می شوید. 

1۵- تنوع مشتری: شما در یک شرکت نرم افزاری با طیف خاصی از مشتری سروکار دارید، یا دولتی یا خصوصی یا آموزشی یا ... اما در میوه فروشی شما قیدی برای مشتری ندارید، زن و مرد، کوچک و بزرگ، دارا و ندار، پیر و جوان، شهری و روستایی ،... همه به نوعی مشتری شما هستند، آنهم مشتری دائمی که از همه چیز می گذرد الا از خوردن! 

1۶- کپی رایت: در میوه فروشی نمی توانید یک میوه را بخرید و تکثیر کنید، در نرم افزار می توانید، خوب هم می توانید. اگر تولید کننده ناراحت هم شد مهم نیست، چون یا قانون کافی نداریم و یا آنقدر این قضیه پیچیده است که شما بی خیال می شوید. 

نمی دانم چرا با وجود همه این استدلال های منطقی، میوه فروش نشدم. آرزو می کنم حداقل یک نفر این مطلب را بخواند و به راه راست هدایت شود! دست از مهندسی نرم شدن بردارد و به قول بچه ها یک کار «شرافتمندانه» پیدا کند. امیدوارم

89 رسید نا امید کنندس

پیر شدم

25 سال شدم

کی باورش میشه

هر روز از 5 صبح تا ساعت 4 بعد از ظهر تو پادگان باشه

هر 5 روز یک روز هم در پادگان به عنوان نگهبان بمونه

موبایل و تلفن هم در پادگان ممنوع باشه

بعد همزمان مدیریت یک سیستم فروش و بازاریابی سنگین رو به عهده داشته باشه

بعد یه پروژه جدید دیگه رو هم شروع کنه کار کردن

ترس از آموزش دیدن

ترس از اقدام کردن

ترس از خواستن

ترس از "نه" شنیدن

ترس از باخت

ترس از بی پول شدن

ترس از تحقیر شدن

ترس از ...

و نه فروش محصولاتی که قبلا تولید شده است

esmart خلاقیت ، وب ، رسانه دیجیتال ، آموزش الکترونیکی ، تبلیغات و بازاریابی

http://esmart.ir

a ship in port is safe ,

 but that is not what ships are built for.

sail out to sea and do new things.

و بهآدرس زیر تغیر یافت

http://advert.blogfa.com

مقام دوم مربوط به کارشناسی تبلیغات و مقام چهارم مربوط به بازاریابی بود

اما آیا در ایران هم این چنین است

نمی خواهم سر این موضوع بحث کنم که آیا در فرهنگ مردم امروز ایران " کار" نوعی تفریح است یا تنها امری اجباری برای تامین نیاز مالی خانواده ؟

به جرات می توان گفت درصد بالایی از جوانان جویای کار هم نسل من ، برای یک بار هم که شده خود را در حرفه بازاریابی آزموده اند

و متاسفانه اکثرا تجربه خوبی نداشتند و پس از آن با شنیدن عنوان " دعوت به همکاری برای بازاریابی " عباراتی چون " کلاهبرداری " " خیابان گردی " و " دروغ " در ذهن آنها نقش می بندد

این نتیجه مراجعه به آگهی های استخدام بازاریاب در بخش نیازمندیهای روزنامه است

نمی دانم آیا شما هم تا بحال امتحان کرده اید یا خیر؟

بالای ۹۹٪ با مراجعه به شرکتهای آگهی دهنده با افرادی بیسواد ، شارلاتان و بعضا احمق مواجه می شوید

که فکر می کنند اینقدر زرنگ هستند که می توانند مثلا یک جنس به درد نخور و بدون مشتری از بازار یا هرجای دیگر بخرند و از شما بخواهند تا در خیابان راه بیفتید و بصورت پلاک به پلاک از مردم بخواهید تا این اجناس را با قیمت بالایی از شما بخرند و در آخر مبلغ کمی به عنوان پورسانت فروش به شما بدهند و در آخر آنها پولدار می شوند و شما امله آنها

البته مدلهای دیگری هم وجود دارد مثلا بازاریابی تلفنی ، بازرایابی با فکس و ایمیل یا اخیرا بازاریابی از طریق چت

برای این شرکت ها نه تحصیلات در زمینه بازاریابی مهم است و نه هیچ کدام از پیش نیازهای یک فرد مستعد برای شغل بازاریابی

بلکه تنها افرادی که از زور بیکاری حاضر به انجام هر کار احمقانه ای باشند ، کافی هستند

از دخترهای جوان خواسته می شود تا با آرایش غلیظ و ظاهر فریبنده و لحن صحبت تحریک کننده مردم را فریب بدهند و محصولات آنها را بفروشند

از پسرها خواسته می شود کت و شلوار و کراوات بپوشند و مانند بیزینس من های خارجی الفاظ یکی در میان خارجی و بی معنی بکار ببرند

می گویند باید ذهن مشتری را در اختیار بگیری ، به مشتری اجازه حرف زدن و ایراد گرفتن ندهی و خیلی زیاد اصرار کنی و تا می توانی بفروشی

درست مثل کودکانی که سر چارراه های پر رفت و آمد، آدامس و بیسکویت می فروشند

و این است چهره شغل بازاریابی درجامعه ما

به صورتی که خیلی ها شرم می کنند در جمع های خانوادگی و یا دوستان بگویند من بازاریاب هستم

چون ممکن است دیگران در مورد او قضاوت های بدی بکنند

مدتی قبل از اعزام به خدمت به فکر راه اندازی روش نوینی از بازاریابی و یا (ترویج استفاده از یک محصول ) بودم

که در طول خدمت متوجه شدم می تواند بسیار مفید فایده واقع شود

روشی که فاصله ها و هزینه ها را کمتر

و البته اعتماد و بازدهی را بالاتر ببرد

در تمام دنیا موثر ترین نوع تبلیغات را تبلیغات از طریق معرفی مردم به همدیگر می دانند

یعنی وقتی کسی از کیفیت کالایی رضایت داشته باشد

استفاده از آن را به دوستان خود توصیه کند

( شما حتما این تیزر تبلیغاتی پنبه ریز رو دیده اید که مدیر فروش شرکت میگه " مردم ما با هم زندگی می کنند و استفاده از پنبه ریز رو به هم توصیه می کنند " )

در واقع بحث من راه اندازی شبکه ای از محافل گفتگوی اینترنتی هست

تا از طریق شبکه های دوستی اینترنتی ( بجای پیگیری کارهای بیهوده )

مردم به معرفی و نقد ارائه دهندگان محصولات و خدمات مختلف بپردازند

تا افرادی که برای اولین بار می خواهند از یک محصول استفاده کنند

 بتوانند انتخاب درست تری داشته باشند

شاید نمونه ناکارآمد این سیستم را بتوان در بعضی از تالارهای گفتگو اینترنتی دید

اما به نظرم باید تغییر محسوسی ایجاد کرد

به طوری که راه هرگونه سواستفاده و سو تفاهم و تبلیغات مجازی بسته باشد

 ۱- محصولات و عرضه کنندگان با تمام پارامترهای ریز و درشت معرفی و نقد بشوند

۲- هرکس تجربه خودش از مصرف یک برند خاص را بصورت صادقانه شرح بده

۳- و متقاضیان با در نظر گرفتن همه شرایط بتوانند یک انتخاب متناسب با نیاز خود داشته باشند

 البته قبلا فکر دیگری داشتم که آن را در قالب مثال زیر شرح دادم

یک مثال ساده از استفاده صحیح تر از شبکه های دوستی اینترنتی

یکی از دوستان من در سایت کلوب آهنگساز و نوازنده موسیقی است

یکی دیگر از دوستان من مهد کودک دارد

و دیگری کابینت ساز است

دوست دوم من قصد دارد یک جشن در مهد کودک داشته باشد من دوست اول را به او معرفی می کنم

دوست سوم من دنبال مهد کودک برای فرزندش است من دوست دوم را به او معرفی می کنم

دوست اول نیاز به تغییر دکور آشپزخانه اش دارد من دوست سوم را به او معرفی می کنم

لطف کنید نظرات خودتان را در مورد این طرح ها برای من بنویسید

شما که خودتان را در طبقه  creative class جامعه می دانید...

جواب این سوال را از شما می خواهم

چرا مردم ایران وقتی به توالت عمومی می روند نظافت نمی کنند ؟

تلخی این ماجرا رو حتما ، زمانی که به اتفاق خانواده یا دوستان به مراکز تفریحی عمومی رفته اید چشیده اید

اما از آن بدتر زمانی است که در دوره خدمت سربازی در پادگان نوبت نظافت دستشویی به شما افتاده

و متوجه می شوید از 20 عدد کاسه توالت، 15 تای آن تا خرخره پر است از محتویات شکم دوستانتان 

...

واقعا چرا ملت ما در توالت عمومی از ریختن آب امتنا می کنند ؟

قرار بود ما به پادگان ولیعصر (عج) آباده اعزام بشیم

اما همان شب اول ما رو به پادگان امام سجاد (ع) اقلید اعزام کردن

جایی که نه از گاز شهری خبری بود نه از چای و نه از بهداشت

و باد و توفان هایی در حد "توفان نوح" هر روز ما را درمی نوردد

روزها ها هوا زیاد سرد نیست اما گاهی واقعا باد آدم را می برد

 گرگها از نزدیک قابل مشاهده هستند

بهداری کلا محز خنده است و تعدادی دارو به اندازه مزه کردن دارد

همه از تجدید دوره کردن حرف می زنند

...

سرباز بر وزن درباز :

درباز یعنی کسی که درش بازست و سرباز یعنی کسی که سرش بازست ( یعنی حجاب ندارد)

( توجه داشته باشید نباید سرتان گرد باشد )

سرباز بر وزن تل باز :

تل باز یعنی کسی که تل می کشد و سرباز یعنی کسی که سر می کشد ( احتمالا کاسه دوغ را)

( سرشو بکش سرشو نکش )

سرباز بر وزن خانم باز :

خانم باز یعنی کسی که با خانم ها نزدیکی زیاد دارد و سرباز یعنی کسی که با سرش نزدیکی می کند ( از انواع خودارضایی )

سرباز بر وزن قمارباز :

قمارباز یعنی کسی که قمار را باخته است و سرباز یعنی کسی که سرش را باخته است

سرباز بر وزن دیرباز :

دیر باز یعنی گذشته دور و سرباز یعنی سر دور یا کسی که سرش ازش دور می شود

سرباز بر وزن باز :

باز یعنی دوباره و تکرار و سرباز یعنی کسی که سرش تکرار می شود و احتمالا دو تا سر دارد

و بالاخره سرباز بر وزن صد غاز :

صد غاز کنایه از بی ارزشی دارید و سرباز یعنی آدم  صد تا یه غاز

کد ۱۲۹ سپاه

شیراز -  آباده

ضمنا شاید دیگه تا آخر امسال نتونم پستی بذارم

از همه دوستانی که مطالبو وبلاگمو می خونند

و البته نظرشون رو می نویسند

واقعا متشکرم

اگر در یکی از زمینه های طراحی و تولید نرم افزار یا وب سایت فعالیت کرده باشید حتما تاکنون طعم تلخ این حقیقت را چشیده اید

البه این ماجرا بیشتر در مواردی که یک مجری بخش خصوصی با یک کار فرمای بخش خصوصی دیگر کار می کند صدق می کند

اما تا به حال فکر کرده اید دلیل این مطلب چه می تواند باشد مواردی به ذهن من رسید که در زیر آنها را می نویسم

۱- کارفرما نمی داند که چه غلطی می خواهد بکند :

کارفرما معمولا  چیزهایی در مورد نرم افزار یا وب سایت از این طرف و آن طرف شنیده و یا دیده است و بیشتر هدفش از این کار جلب توجه است تا بهره برداری واقعی و پیش بینی شده از محصول

 و اما خودش بطور دقیق نمی داند که چه غلطی می خواهد بکند و از زمان بسته شده قرارداد تا مادام العمر هم هر کار تازه دیگری که می بیند به شما زنگ می زند و می گوید این آیتم را اضافه کنید بدون آنکه متوجه هزینه های آن برای شما بعنوان مجری باشد .

این البته گاهی از عدم توانایی تصمیم گرفتن کارفرما بوجود می آید .

۲- بازار خراب است شما مجبور می شوید باج بدهید

اینقدر بازار کار طراحی وب یا نرم افزار در ایران خراب است و شما خسته از هزینه و زمان صرف کردن برای پروسه بازاریابی هستید که کارفرما هرچه قدر هم گربه برقصاند شما مجبورید با خوشرویی با او کنار بیایید

متاسفانه اگر با کارفرما راه نیایید همیشه یک رقیب احمق دیگر دارید که با شرایط خیلی افتضاح تری با کارفرما کنار می آید

۳- اطلاعات کارفرما آماده نیست

معمولا مدت بسیار زیادی از آنچه در یک قرارداد پیش بینی شده طول می کشد تا کارفرما اصلاعات مربوط به پروژه بصورت کامل به شما ارائه کند چون احتمالا درگیر کارهای روزمره خود است

۴-ایجاد شدن رابطه دوستی بین مجری و کارفرما

طبیعی است که همکاری بین مجری و کارفرما صورت نمی گیرد مگر با ایجاد یک رابطه دوستی اما متاسفانه به رسم ایرانیان ما هرگز مرز بین کار و رفاقت را نفمیده ایم و گاهی شاید از سر حسن نیت می خواهیم مسائل رو طوری دیگر حل کنیم و مخالف آنچه در قرارداد نوشته ایم با هم کنار بیاییم که معمولا در آخر پروژه ناتمام مانده ، دوستی بهم خورده و همه چیز مالیده می شود و یا کار به گروکشی می رسد و هزار چیز دیگر ...

تنها توهم کسانی است که این دوره را پشت سر گذاشته اند

We never get what we want

we never want what we get

we never have what we like

we never like what we have

still we live

still we love

.still we hope

this is life